Hoe worden juwelen in een nalatenschap gewaardeerd?

« Wat zijn deze juwelen waard? » In een nalatenschap is het antwoord niet alleen een kwestie van de markt: het volgt een hiërarchie die is vastgesteld in artikel 764 van de Franse Algemene Belastingwet (Code général des impôts). Inzicht hierin stelt u in staat de meest rechtvaardige – en vaak meest kostenefficiënte – weg te kiezen voor de erfgenamen.

1. Openbare verkoop binnen twee jaar

Als de juwelen binnen twee jaar na het overlijden openbaar worden geveild, geldt de netto-opbrengst als belastbare waarde. De regel is logisch: de markt heeft gesproken.

Dit is een transparante weg, maar kent beperkingen: verkooptermijnen, kosten van het veilinghuis, onzekerheid over het resultaat – een stuk kan onverkocht blijven of onder de schatting worden verkocht. Wij lichten de verschillen met directe aankoop toe op onze pagina over veilingmeesters.

2. Inventaris binnen vijf jaar

Bij gebrek aan een openbare verkoop wordt de schatting uit een inventaris opgemaakt binnen vijf jaar na het overlijden gehanteerd. Dit is de meest gebruikelijke weg voor juwelen: elk stuk wordt beschreven, gewogen, gekarakteriseerd en gewaardeerd.

Het is ook de meest beheersbare: u weet wat u aangeeft, u houdt de juwelen indien gewenst, en u beschikt over een document dat tegenwerpelijk is. Onze schriftelijke schatting heeft precies dit doel; notarissen vragen er vaak om, en we hebben een gids voor hen geschreven: expertise van juwelen voor notarissen.

3. Schattingsaangifte door de erfgenamen

Bij afwezigheid van de eerste twee opties hanteert de wet de gedetailleerde en geschatte aangifte door de partijen. Dit is de meest risicovolle weg: zonder onderliggende expertise kan een op het oog geschatte waarde moeilijk worden verdedigd bij een controle.

Het verzekeringsminimum: de vaak vergeten regel

Voor juwelen, edelstenen en kunstvoorwerpen voegt lid II van artikel 764 een beperking toe: als er op de dag van overlijden een verzekeringspolis tegen diefstal of brand van kracht was die deze goederen dekte, en deze polis minder dan tien jaar vóór het openvallen van de nalatenschap was afgesloten, mag de aangegeven waarde niet lager zijn dan de in de polis vermelde waarde. Wanneer er meerdere polissen zijn, geldt het gemiddelde van de schattingen als basis.

Praktisch gevolg: voordat u aangifte doet, moet u weten of de juwelen verzekerd waren en voor welk bedrag. We wijden een volledige pagina aan dit punt: verzekering en aangegeven waarde.

Verzekeringswaarde, marktwaarde, inkoopprijs: drie verschillende cijfers

Dit is de meest voorkomende bron van misverstand tijdens onze afspraken, en het verdient een duidelijke uiteenzetting:

• de verzekeringswaarde komt overeen met de vervangingswaarde nieuw in de winkel: dit is het hoogste cijfer;
• de marktwaarde is de prijs waartegen het stuk daadwerkelijk tweedehands wordt verhandeld: dit is de referentie voor een nalatenschap;
• de inkoopprijs is wat een professional onmiddellijk contant biedt.

Eenzelfde juweel kan dus 'verzekerd voor € 30.000', '€ 14.000 waard' zijn en 'worden ingekocht voor € 11.000', zonder dat een van deze cijfers onjuist is: ze beantwoorden niet dezelfde vraag. Voor de aangifte telt de marktwaarde op de dag van overlijden – onder voorbehoud van het hierboven genoemde verzekeringsminimum.

Laatst bijgewerkt op 24 juli 2026 – tarieven en vrijstellingen kunnen wijzigen bij elke nieuwe financieringswet.