Deklarowanie biżuterii w spadku: instrukcja postępowania

Gdy minie pierwszy szok, rusza machina administracyjna. Oto, w kolejności, co dotyczy biżuterii — i co możesz przygotować bez zwłoki.

Krok 1: Zebranie i inwentaryzacja

Przede wszystkim zgromadź biżuterię, gdziekolwiek się znajduje: w domu, w skrytce bankowej, u bliskiej osoby. Zrób zdjęcia każdego przedmiotu i zapisz, co wiesz o jego pochodzeniu. Poszukaj również powiązanych dokumentów: faktur, certyfikatów laboratoryjnych (GIA, IGI, HRD), pudełek, wcześniejszych ekspertyz, a zwłaszcza umów ubezpieczenia — te ostatnie mogą ustalić minimalną wartość, jak wyjaśniono na naszej stronie ubezpieczenie a wartość deklarowana.

Otwarcie skrytki bankowej po śmierci podlega szczególnej procedurze: bank blokuje skrytkę, a jej otwarcie odbywa się zazwyczaj w obecności notariusza, z inwentaryzacją. Uwzględnij ten termin w swoim kalendarzu.

Krok 2: Ustalenie wartości

To etap, w którym interweniujemy. Ekspertyza musi dotyczyć wartości rynkowej na dzień śmierci, przedmiot po przedmiocie. Są dwie możliwości: inwentarz sporządzony przez komornika sądowego lub notariusza, który może skorzystać z pomocy eksperta; albo pisemna wycena dokonana przez profesjonalistę rynkowego, którą następnie przekazujesz swojemu notariuszowi.

W obu przypadkach o sile dokumentu decyduje dokładność opisu: metal i próba, waga, waga i jakość kamieni, sygnatura, epoka, stan. Pozycja „partia biżuterii: 15 000 €” jest słabo broniona; szczegółowa lista — tak.

Krok 3: Deklaracja spadkowa

Deklarację składają spadkobiercy, w praktyce prawie zawsze za pośrednictwem notariusza prowadzącego sprawę. Biżuteria jest tam wykazana w aktywach ruchomych, odrębnie od mebli — przypomnijmy, że ryczałt 5% ich nie obejmuje.

Termin wynosi sześć miesięcy od dnia śmierci w kontynentalnej Francji, dwanaście miesięcy w przypadku śmierci za granicą. W przypadku opóźnienia administracja nalicza odsetki w wysokości 0,20% miesięcznie, plus podwyższenie o 10% po upływie dwunastu miesięcy, wzrastające do 40% po bezskutecznym wezwaniu.

Błędy, które widujemy najczęściej

• Pomijanie przedmiotów „bez wartości”: biżuteria fantazyjna nie interesuje fiskusa, ale złoto na przetop, szczątki i stare zegarki — tak, a bywają one warte kilka tysięcy euro.
• Przyjmowanie wartości ubezpieczeniowej jako wartości rynkowej: to cena zastąpienia nowym przedmiotem, strukturalnie wyższa.
• Sprzedaż przed wyceną wszystkiego i pozostawienie bez śladu papierowego tego, co opuściło spadek.
• Czekanie do piątego miesiąca z rozpoczęciem: między skrytką, ekspertyzą a notariuszem sześć miesięcy mija bardzo szybko.

Zaktualizowano 24 lipca 2026 — stawki i ulgi mogą ulec zmianie w każdej ustawie budżetowej.